Hep kentlerin arasında heder oldum…
Denizler hep denizdi oysa.
Durmaksızın yüz değiştiren topal korsan. Kancası kanlı çengel, suratsız ilişkiler ve vahşi yok ediş. Tek gözlü sinsi cani, insan yiyen anamalcı düşman.

Bana her şeyi unutturmakla başla… Aynadaki yüzümü sil önce, akşamdan kalmış bütün yorgun duygularımı al ve onları incitmeden kaldır, eskiler sandığına… Yeni bir gün geldiğinde, ellerinden dökülen yıldızları yakamoz sanmalıyım. İçine kapanık gülümsemeni yüzüne takıp beni şiirlere götürmelisin.

Ülkene gönderdiğim güneşler

Yalnızlığın evladıdır sessizlik…
Suskunluk sinsi bir hastalık olur eşyayı sararken…
Sesler tınlamayı bırakır…
Notalar çeker gider şarkılardan. Gitarım sessiz siyah bir geceye aşık olur…
Sadece tik taklar belirginleşir, yoldan  geçen otomobil sesleri hafiflediğinde.
Beni hep gölgeler korkutur…Güzel bir yüzün gölgeli kenarı. Bir evin girişindeki gölgeler ve gölgelerin içindeki  “Attila İlhan”  karakterleri.